دیروز صبح در ژاپن زلزله ای آمد به بزرگی 8.9 درجه در مقیاس ریشتر. تقریبا 2000 برابر زلزله بم و زلزله های معمول ویرانگر در تاریخ ایران قدرت داشت. با وجود این قدرت مهیب تا اکنون تعداد تلفات حادثه به زحمت از هزار نفر گذشته است وشکی نیست که اگر این زلزله با سونامی همراه نبود شاید تعداد قربانیان در حد چند صد نفر باقی می ماند. ژاپنی ها شاید بهترین مهندسین سازه و زلزله در دنیا باشند این را همه کارشناسان امر تصدیق کرده اند و چانچه مشابه این زلزله در ایران و یا حتی به جرات در خیلی از کشور های پیشرفته اتفاق نی افتاد آمار خرابی و تلفات به مراتب بیشتر از این بود. نکته ای که توجه مرا جلب کرده چیز دیگریست : با تمام نبوغ شهرسازی و فراست ژاپنی ها در امنیت سازه ها، یکی از چندین و چند نیروگاه اتمی این کشور دچار سانحه ناشی از زلزله شد. سیستم خنک کننده اضطراری خودش بر اثر این لرزه شدید قربانی شد و هسته راکتور منفجر شد و بلا شک تا مدتها بحث بر سر آثار آن بر ژاپن و کشور های اطراف آن منطقه خواهد بود. نگرانی من از این است که حال که نیروگاه بوشهر که طراحی به غایت قدیمی دارد و توسط روس ها و نه ژاپنی ها ساحته شدهو هنوز پیش از راه اندازی نهایی بار ها دچار حادثه و متوقف شده، حتی چنانچه بدون هیچ دردسر داخلی و خارجی و فارغ از کم کاری روس ها ساخته شود؛ درست بر روی کمربند جنوبی زلزله در ایران قرار دار. من شکی ندارم که در صورت وقوع لرزه ای حتی در حدود 6-7 ریشتر که در جنوب ایران بی سابقه هم نیست، ایران، خلیج فارس و کشور های حاشیه آن دچار سانحه زیستی اسف باری خواهند شد. تا کنون صحبت فقط از بی اعتمادی به کیفیت کار روس های و موش دواندان های اسرائیل و امریکا در برنامه راه اندازی نیروگاه بوشهر بود، اما اکنون همگان باید نگران میزان آمادگی دولت ایران در برابر سوانحی حتی بسیار کوچکتر از زلزله ژاپن باشند. حتی اگر برنامه راه اندازی به خوبی پیش رود تجربه ناکارآمدی حکومت در مورد زلزله بم را همگان به یاد دارند. ایرادی به داشتن نیروگاه اتمی در ایران نیست، ایراد به کیفیت کار حکومت است. ایراد به این است که ریسک این نیروگاه در مقایسه با میزان انرژی تزریقی به مدار برق کشور بسیار بسیار بالا می نماید، به خصوص پس از حادثه پیش آمده برای نیروگاه ژاپنی که طرح آن سی سال قدیمی نیست و با مدرن ترین ابتکارات ساخته شده بود. چنانچه نیروگاه بوشهر درست در کنار خلیج فارس شروع به کار کند، من شخصا آسایش زندگی در آن محدوده را نخواهم داشت.